Op weg naar de woestijn: mijn ultieme uitdaging – de Marathon des Sables!
Waarom de Marathon des Sables?
De Marathon des Sables is geen gewone marathon. Het is een extreme woestijnrace van ongeveer 270 kilometer, verdeeld over meerdere etappes, volledig zelfvoorzienend. Alles wat je nodig hebt — eten, slaapspullen, kleding — draag je zelf mee.
Wat deze race zo bijzonder maakt:
🏜️ 270 km door woestijngebied
☀️ Temperaturen tot rond de 30 graden
🎒 Minimale bepakking, maximale verantwoordelijkheid
💧 Gereguleerde waterpunten
⛺ Overnachten in tenten, midden in de natuur
Voor mij is dit meer dan een sportieve prestatie. Het is een mentale én fysieke test. Hoe ga je om met vermoeidheid, hitte, onzekerheid? Hoe blijf je bewegen als het zwaar wordt?
Aftellen naar de Marathon des Sables: Evert’s zwaarste avontuur ooit
Begin april vertrekt Evert naar Marrakesh voor zijn ultieme uitdaging: ruim een week door de woestijn, met minimale bepakking en elke dag een marathonafstand afleggen. Om dit te kunnen doen, heeft hij meer dan een jaar intensief getraind. Meerdere keren per week liep hij met een rugzak van ongeveer zes kilo, waarbij hij vele kilometers maakte. Soms gewoon in de buurt, maar ook regelmatig in het Amsterdamse Bos of andere natuurlijke omgevingen met heuvels en zand, om het ruige woestijnterrein zo goed mogelijk na te bootsen.
Dit jaar wordt de Marathon des Sables voor de 40e keer georganiseerd: een van de zwaarste woestijnraces ter wereld, midden in de uitgestrekte woestijn. Het belooft een indrukwekkende, maar ook loodzware week te worden. Zo is de beruchte ‘long stage’ dit jaar verlengd tot maar liefst 100 kilometer — een afstand die Evert altijd al eens wilde afleggen. Deze etappe valt halverwege de week, wat het extra uitdagend maakt: tegen die tijd zitten er al flink wat kilometers in de benen, en de dag erna moet er gewoon weer gelopen worden.
Daarnaast is er weinig comfort in het bivak. Geen luxe, geen douche of massage — alleen een luchtbed en een slaapzak. Wel zijn er onderweg checkpoints met artsen en verpleegkundigen die de deelnemers goed in de gaten houden.
Ondanks de zware omstandigheden kijkt Evert enorm uit naar dit avontuur. Het wordt een bijzondere ervaring, waarin hij niet alleen grenzen verlegt, maar ook kan genieten van het landschap, de sterrenhemel en de verbondenheid met andere deelnemers.
Met inmiddels al meer dan €1.000 opgehaald voor het Prinses Máxima Centrum, heeft hij bovendien een extra motivatie om de volledige 270 kilometer te volbrengen.
Hieronder lees je meer over zijn lange voorbereiding.
De voorbereiding: stap voor stap naar iets groots
Zo’n uitdaging pak je niet in één keer aan. Mijn voorbereiding bestond uit maandenlang opbouwen, testen en leren.
Na een periode met vooral lange wandelingen ben ik weer gaan hardlopen. Korte loopjes, gecombineerd met wandelingen met een rugzak. Zo kon mijn lichaam wennen aan impact én extra gewicht.
Samen met mijn broer René bouwde ik een gevarieerd schema op met:
- wandelen met bepakking
- intervaltraining (rennen/wandelen)
- trailruns
- krachttraining
Elke week deden we meerdere wandelingen met rugzak en één langere training om lichaam én hoofd te trainen. Intervaltrainingen hielpen om mijn hart-longfunctie te verbeteren en minder snel te verzuren.
Eerste mijlpalen: van 20 naar 30 kilometer
In maart 2025 liep ik mijn eerste 20 kilometer bij Lage Vuursche. Een mooie test: kan ik weer twee rondes van tien kilometer aan? Het antwoord was ja — inclusief die bekende gedachte onderweg: “Waarom doe ik dit?”
Maar elke nieuwe route gaf weer energie.
Niet veel later volgde dezelfde afstand in het Amsterdamse Bos, met een rugzak van zeven kilo. Het tempo lag lager, maar precies dát maakt deze trainingen zo waardevol.
Begin mei stond ik aan de start van de Austerlitz Trail (30 km). Drie rondes, wisselende ondergrond, vermoeidheid in de laatste kilometers. Door af te wisselen tussen rennen en wandelen bleef ik scherp en haalde ik voor het eerst de dertig kilometer.
Wandeltraining, zo maken wij de kilometers
In april trainde ik in Tirol tot hoogtes van 3000 meter. Wandelen op hoogte is een natuurlijke hoogtestage: minder zuurstof, meer prikkels, sterkere benen. René deed ondertussen meerdaagse trektochten in Peru, op ruim 4000 meter.
Later volgden langere trainingen in Nederland:
marathontraining met 9 kilo rugzak
halve marathon wandelend met 11 kilo
nachttocht van 50 kilometer
Niet elke training ging perfect. Soms dwong vermoeidheid of een blaar me om te stoppen. Maar juist dát zijn de momenten waarop je leert luisteren naar je lichaam — een essentiële vaardigheid voor de woestijn.
Mont Blanc trail in vijf dagen
In de zomer van 2025 draaide om langgekoesterde droom: vijf dagen wandelen rond de machtige Mont Blanc.
Aangesloten bij georganiseerde trektocht van Travelbase, waarbij campings, route, vervoer en maaltijden tot in de puntjes geregeld waren. Volledige aandacht voor adembenemende natuur.
Verlangen om hoog in de bergen te dwalen, met panoramische vergezichten en ontoegankelijke paden, is in vervulling gegaan. Fenomenale routes bewandeld! Op hoogtes tot 2500 meter de Mont Blanc in al zijn glorie bewonderd. Kristalheldere watervallen onderweg waren puur. Naast de overweldigende natuur was het gezelschap onvergetelijk. Medewandelaars ontmoet uit alle windstreken: Canadezen, groepen uit Colorado, Japanners en Chinezen. Het mooie van deze bekende route is dat je elkaar steeds weer tegenkomt, aanmoedigt en aan het eind van de dag op hetzelfde groene veld je tent opslaat.
Deze week was een goede test voor klimmen en dalen. Ik liep 85 km in 25 uur, 4000 hoogtemeters, wat neerkomt op 132 km. Een prestatie waar ik trots op ben.
Het hele verslag van deze mooie meerdaagse wandeltocht lees je hier: www.maximaalinactie.nl/fundraisers/evert-aldewereld/updates
Nachtwandeling in Zeewolde, 50 kilometers lang
In september 2025 stond ik aan de start van de ZtotZ in Zeewolde, een 80 kilometer prestatietocht die ik zag als een mooie test voor de Marathon des Sables. Met mijn rugzak van 6 kilo voelde ik me sterk en klaar voor de uitdaging.
De nacht was magisch; de ondergaande zon en de sterrenhemel creëerden een prachtige sfeer. Het was een genot om met andere wandelaars de stilte en de verbinding te delen. Dit is nu precies wat het langeafstandswandelen zo bijzonder maakt.
Rond kilometer 50 was mijn energie echter op, ondanks mijn zorgvuldige voorbereiding. Ik voelde dat mijn lichaam een duidelijke grens aangaf. Later bleek dat een flinke blaar aan de zijkant van mijn voet meedogenloos zijn tol had geëist. Dit is een klassiek voorbeeld van hoe een fysieke tegenslag je mentaal compleet kan uitputten, en het is iets wat elke langeafstandswandelaar kent.
Bij ChiWalking leren we om te luisteren naar je lichaam en je energie te managen. Soms betekent dit dat je moet toegeven dat een dag niet loopt zoals gepland. Deze tocht was een perfecte herinnering aan die les: het gaat niet alleen om de afstand die je aflegt, maar juist om het luisteren naar de signalen van je lichaam en de veerkracht die je toont.
De beslissing om te stoppen was moeilijk, maar de juiste. Ik heb waardevolle lessen geleerd die ik meeneem in de verdere voorbereiding op de Marathon des Sables. Dit is de ware essentie van de reis: niet het perfecte resultaat, maar de ervaring, de mensen om je heen, en de lessen die je onderweg leert.
Tot slot wil ik een enorm compliment geven aan alle vrijwilligers van Stichting ZtotZ langs de route. Jullie onmisbare inzet, inclusief de heerlijke soep en broodjes, maakt dit soort evenementen mogelijk. Jullie zijn de helden achter de schermen!
En toen werd het vaker al wat kouder weer om lekker te trainen zoals we straks in het warme zand van Marokko gaan lopen. Hierdoor kleed ik mij vaker wat (te) warm aan zodat ik wen dat mijn lichaam tijdens inspanning goed warm aanvoelt en zelfs ga zweten, terwijl het buiten koud aanvoelt.
Binnenkort schrijf ik een update over de trainingen die ik in oktober heb gedaan.
De Marathon des Sables 120 – waar stoppen geen optie is
02-02-2026
Afgelopen week was het zover. Samen met mijn broer René stonden we aan de start van de Marathon des Sables 120, aan de Atlantische kust nabij Agadir.
Vanaf het eerste moment voelde deze editie bijzonder. De organisatie stond als een huis. De Blue Jackets en Orange Jackets zorgden fantastisch voor ons, net als de vrijwilligers en mededeelnemers. Het voelde als één groot, warm avontuur — ondanks de hitte.
Bij elke start en elk checkpoint werden we luid zingend onthaald. Er werd gecontroleerd hoe we ons voelden, of we genoeg hadden gedronken, en we kregen continu koel water — soms zelfs ijswater in de nek. Kleine details die in de woestijn een wereld van verschil maken.
Het bivakkeren in tentjes met uitzicht op zee gaf deze editie een uniek karakter. Slapen met het geluid van de oceaan en weten dat je de volgende dag weer het zand in gaat — dat blijft bij.
Afzien en verwondering
Ja, het was zwaar. Midden op de dag was het heet en het losse zand vrat energie. Maar de woestijn verraste. Groene struiken, dierenskeletten, sporen van leven en af en toe een local in een eenvoudige hut langs de kust.
Je voelt je klein in zo’n landschap. Nederig. En tegelijkertijd intens aanwezig.
Samen de woestijn door
Wat deze Marathon des Sables voor mij onvergetelijk maakte, was de sfeer onder de ruim 250 deelnemers. Verbroedering, humor en zorg voor elkaar stonden centraal.
Snellere lopers wachtten bij checkpoints, zodat we samen verder konden. De route werd aangegeven met vlaggen, maar minstens zo belangrijk was het volgen van elkaar.
We sloten ons aan bij een Belgische groep. Hun positiviteit, gezelligheid en onderlinge steun gaven enorm veel energie. In de woestijn loop je misschien individueel — maar je finisht samen.
Wat de woestijn mij leerde
Na afloop herstelden René en ik in een luxe resort. Twee dagen rust, goed eten en alles laten bezinken, afgesloten met een prachtige feestavond.
Zoals bij elke grote uitdaging heb ik ook hier weer veel geleerd:
- Dat stemmetje dat zegt dat stoppen altijd een optie is? Dat mag je soms negeren.
- Vertrouw op je voorbereiding
- Vertrouw op je lichaam
- Praktische les: neem altijd een reservelepel mee
- Belangrijker: vertrouw op je eigen kunnen.
Dankzij mijn ervaring met lange afstanden, bewuste looptechniek en minimalistisch kamperen ben ik deze MDS blessurevrij doorgekomen. Alles viel op zijn plek.
Ons huidige trainingsschema
Inmiddels hebben we een mooi trainingsschema opgesteld:
- Twee keer per week: Een wandeling van 60 minuten, telkens met een rugzak van 7 kilogram om te wennen aan het gewicht tijdens de Marathon des Sables. Binnen dit uur variëren we de training. Dit kan bijvoorbeeld een kwartier wandelen op tempo zijn, gevolgd door een kwartier interval (60 seconden rennen en 60 seconden wandelen), dan weer een kwartier op tempo wandelen en nog een keer de interval.
- Eén keer per week: Een langere afstand om je lichaam en geest uit te dagen. Dit mag een rustige training zijn. Zelf ben ik begonnen met sportvasten: trainen op een lege maag om zo je vetverbranding te stimuleren. Het gevolg is dat je langer energie hebt om goed te kunnen presteren en veel minder afhankelijk bent van suikerrijke producten tijdens en na je training.
Op naar de volgende stap: MDS Legendary 270 Kilometer
In april 2026 staan we aan de start bij de Marathon des Sables Legendary.
Zes dagen. Meer dan 250 kilometer. Het dubbele van wat we nu hebben gedaan.
Dus deze week trek ik mijn wandelschoenen weer aan. Rugzak om. Terug naar de basis. Trainen, vertrouwen en voorbereiden.
De woestijn wacht weer.
Wordt vervolgd. 💪🏜️
Volg mijn avontuur, ook via Instagram
Heb jij zelf een sportief doel of wil je hulp bij een trainingsschema? Neem gerust contact met me op via aldefit.nl. Samen kijken we wat voor jou werkt.
Geniet van jouw avontuur — groot of klein.
Sportieve groetjes,
Evert Aldewereld, wandeltrainer bij Aldefit.nl